कफीखेती र व्यवसायको विकास यात्रा

कृषि उत्पादनका लागि सही प्रशोधन विधि, गुणस्तरको हेरचाह र उपभोक्तासम्म वितरण यस क्षेत्रको मुख्य आधार हो। कफीखेतीले किसानलाई अतिरिक्त आम्दानीको अवसर प्रदान गर्ने भए पनि बोटबिरुवामा लाग्ने रोग, कीरा, फेरिँदो मौसम, श्रम लागत तथा बजार मूल्यमा हुने उतारचढावजस्ता चुनौतीलाई उद्योगमा आबद्ध व्यक्तिहरूले सामना गर्नुपर्छ। विक्रम संवत् २०४७ मा ढुण्ढेश्वर घिमिरेले चार-पाँच जना साथीहरूसँग मिलेर गाउँघरमा कफी लगाउन सुरु गरेका थिए र छिमेकीहरूलाई पनि यसको खेती गर्न प्रेरित गरे। आगन्तुकहरूको संख्या र लगानी बढ्दै जाँदा यो पहल एक व्यवस्थित आम्दानीको स्रोतमा परिणत भयो, जहाँ आगन्तुकहरूले कफीको स्वाद लिन सक्थे। विक्रम संवत् २०४६ मंसिर २७ मा आगन्तुकहरूले कफी पिउने इच्छा व्यक्त गरेपछि शान्तिदेवी घिमिरेले तावामा कफी भुटेर औद्योगिक व्यवसायको थालनी गरेकी थिइन्। त्यसपछि उत्पादन विस्तार गर्न र किसानलाई फाइदा पुर्‍याउने नीति निर्माणका विषयमा छलफल भयो, जसले चिया र कफी दुवैलाई समेट्ने संयुक्त बोर्ड गठन गर्ने प्रस्तावसम्म डोर्‍यायो।